Lieve meelezers,
Vandaag is het zover, ik moet me om half 11 melden in het Amphia ziekenhuis in Breda ( locatie Molengracht )
Waarom je daar altijd zo vroeg moet zijn is me niet helemaal duidelijk want ik wordt pas rond half 4 geoperereerd.
De operatie zal ongeveer anderhalf uur duren, het ligt er allemaal een beetje aan of ze het via dezelfde littekens kunnen doen als dat ze hem geplaatst hebben of dat het echt een buikoperatie wordt want dan zijn ze langer bezig.
Wat ik er van vindt...... IK VIND HET ONEERLIJK ! en waarom ..... ?
Het is op een maand na nu 3 jaar geleden dat ik mijn bandje heb gekregen op 14 februari 2007 om precies te zijn.
Het was een kadootje voor mezelf en iedereen die me kent weet dat voordat ik ook maar iets koop of doe voor mezelf er al een heel proces aan vooraf is gegaan .
Ik kon haast niet wachten tot het zover was dat ik naar het ziekenhuis mocht en mijn nieuwe leven kon beginnen.
Het was een kans die ik kreeg en waar ik heel zuinig op was.
Een maagbandje is en blijft een hulpmiddel en je zal echt in je hoofd de knop om moeten zetten wil hij ook zijn werk doen.
Ik weet nog dat de dieetiste zei dat ik er ongeveer de helft van mijn overgewicht mee kwijt zou raken en ik had zoiets van je kent mij niet en ik ga heel mijn overgewicht kwijt raken, ik zal jullie laten zien dat het kan......
Vol goede moed ging ik er voor, samen met mijn maagband vriendinnetje ( die ondertussen al heel veel meer is dan alleen een maagbandvriendinnetje ) die haar bandje een week voor mij gekregen had.
We waren super gemotiveerd, mijn omgeving was super, mijn ventje, mijn kids, vrienden, familie, kennissen, collega's iedereen heeft me zo ontzettend goed gesteund !!!
En ik was zo zuinig op mijn bandje, alles wat ik in mijn mond stopte werdt soms letterlijk afgewogen en altijd overwogen.
Want ik was me bewust van de risico's van mijn bandje.
Spugen deed ik al vanaf het begin af aan regelmatig, waardoor ik nog meer rekening ging houden met mijn bandje omdat ik niet wilde spugen omdat dat de kans op complicaties vergrootte.
Het afvallen ging super goed en na een jaar was er 50 kilo af, wat was ( en ben ik nog steeds ) trots op deze prestatie en nu na bijna 3 jaar is er dus bijna 70 kilo af.
En nu ....... na alle maatregelen die ik heb genomen om te voorkomen dat het fout zou gaan met mijn bandje en er zo zuinig op geweest te zijn moet mijn bandje er toch uit..........en ik ken genoeg mensen in mijn omgeving die er minder zorgzaam mee omgesprongen zijn, die een mars in een pannetje smelten omdat ze hem in zijn geheel niet konden eten.
Of die ipv een boterham maar een moorkop namen omdat die er wel door ging en een boterham niet......... die friet eten met veel mayonaise omdat het dan wel door het bandje glijdt en zonder mayonaise niet.......
Die nu 5 kilo zwaarder zijn dan voordat ze een maagbandje kregen en waar geen complicaties zijn.......
En daar baal ik ontzettend van !
Aan de andere kant ................. Mijn bandje heeft zijn werk echt fantastisch gedaan, het heeft me ontzettend veel gebracht, kleding kopen is nu leuk ipv dat ik wegdook in het achterste pashokje van de grote maten winkel.
Ik ben ontzettend dankbaar ( klinkt dramatisch maar dat is het niet ) dat ik mijn bandje heb mogen krijgen. En nu ga ik het gewoon zelf doen, ga ik zonder mijn " vriendje" verder en dat gaat me ook lukken !
Nooit maar dan ook nooit wil ik meer terug naar die 130 kilo, daar heb ik deze strijd niet voor geleverd !
Ik zal eerst een paar kilo moeten aankomen maar eigenlijk wil ik de 70 kilo of alles wat daar boven zit niet meer op mijn weegschaal zien.
En ach ik ga er maar vanuit dat iemand beslist heeft dat ik sterk genoeg ben om het zonder mijn bandje ook te kunnen doen en dat ik dan soms mag genieten van het eten zonder gelijk boven de pot te hoeven te hangen.
Ik ben er van overtuigd dat het me gaat lukken.............. YOU GO GIRL !
Liefs Leentje
|